Wie niet horen wil ….moet voelen

//Wie niet horen wil ….moet voelen

Wie niet horen wil ….moet voelen

Take it slow baby….
EVEN een scheiding na 18 jaar tackelen. EVEN een nieuw huis. EVEN Een nieuw leven opbouwen met mijn nieuwe liefde en mijn kinderen. Ondertussen EVEN de groei van mijn bedrijf bijhouden. En alles wel EVEN heel goed willen doen. De kinderen begeleiden op school, in hun verdriet rondom de scheiding. Een leuke partner zijn. Mijn werk goed doen. Mijn bedrijf aandacht geven. Mijn vriendinnen niet verwaarlozen. Mijn familie voldoende zien. En ondertussen de druk voelen van alles alleen doen. Ik dacht dat doe ik wel EVEN….
En ondertussen spartelde mijn lichaam al flink tegen, maar ik deed alsof het er niet was.
Ik voelde me regelmatig moe en huilde vaker dan ooit, maar ik deed alsof het er niet was.
Ik voelde me verscheurd als de kids er niet zijn, maar ik deed alsof het er niet was.
En mijn lichaam ging maar door om mij te vertellen dat de druk er wel van af mag. Ik kreeg ernstige darmkoliekaanvallen. Pijnlijker dan een bevalling. Ik zat helemaal in de krap en kon niks meer. De eerste aanval was in mei dit jaar. Maar steeds vaker kwamen de aanvallen terug. Verschillende onderzoeken in het ziekenhuis volgde. Van twee liters contrastvloeistof wegtikken voor een twee uur durende MRI scan tot talloze bloedtesten. En ergens hoopte ik stiekem dat er wat uit zou komen. Dat leek mij makkelijker: even een operatie en dan weer de ‘oude Aukje’ zijn. Dat leek mij fijn. Maar dat gebeurde er niet… Er kwam niks uit de MRI scan. En toen ik na een aanval naar huis ben gestuurd door twee dappere collega’s (en ik zeg bewust dapper want wie mij naar huis kan sturen is een kei) knakte ik.

Tranen van wanhoop. Tranen van frustratie. Tranen van pijn. Tranen van vermoeidheid.
En toen een helder moment, want toen zei ik tegen mezelf; wie niet horen wil, moet voelen. Het was tijd voor een andere strategie. Een van het interpreteren van de signalen van mijn lijf. Een van het aangaan van het verdriet wat er onder zat.  Een van het onder ogen zien van mijn jarenlange jaagstand.

Ik realiseerde me dat ik in een soort van sneltrein vaart door mijn leven race. Ik in hoog tempo alles moet en wil van mezelf. En dat ik daardoor moeite heb met rust, even tandje terug, zelfs als mijn lichaam zegt: Ho stop ho! Zelfs als mijn lichaam volledig in de kramp gaat.

Nu heb ik de boodschap begrepen. En ga een tandje lager. Heb zowaar rust ingebouwd. Tijd om niets te doen. Tijd om te lummelen. Tijd om te zijn. Tijd om te voelen.

Is het voor jou ook tijd voor een andere strategie? Gebeuren er dingen waarvan je niet weet hoe deze te interpreteren? Jaag jij ook al een poosje en raak je vermoeid? Durf je niet te gaan zitten omdat je dan gaat voelen hoe moe je bent?  Neem vrijblijvend contact op met mij om te kijken of coaching je kan helpen. Het heeft mij geholpen om te kijken naar mijn patronen en te zien wat er anders moet. Ik geloof in de kracht van coaching hierin.

2018-02-08T17:51:56+00:00